Zoals gezegd zetten we onze zoektocht deze zomer verder voort.
De zomer begon dit jaar al in mei. We reisden wat zuidelijker, bekeken wat huizen en hadden een vakantiedagje op het eiland Öland. Bij aankomst rond zonsondergang werden we overvallen door dichte zeemist, maar de volgende dag bleek het uitzicht prachtig.
We bezichtigden een mooi oud huis waar we erg enthousiast van werden, maar het bleek om de koop van 2 adressen te gaan. Dit werd helaas qua prijs en werk net even teveel. Wat ook opviel was de enorme hoeveelheid katten die we daar zagen. Ze bleken bij het enige huisje in de buurt aan de overkant te horen. Daar zaten nog een stuk of tien katten voor de deur en prompt liet de oude buurman, zonder broek (en zonder tanden) zich ook even zien.. een aparte gewaarwording.
De natuur ontplofte en de mooie Lupines zorgden voor een bloemenzee voor de deur. Twee weken lang in mei was het weercijfer een 10, het was heerlijk zomers. We genoten van de zon, gingen er veel op uit en zwommen in het meer.
Een nadeel van wonen in de natuur, is het ongedierte. De teken in het bijzonder. 1 zo’n teek zorgde ervoor dat Joep opeens doodziek werd en we halsoverkop naar het dierenziekenhuis (ruim anderhalf uur verderop) werden gestuurd. Het werd een behoorlijke rollercoaster. We wijden er maar niet te lang over uit maar we zijn in een paar dagen tijd 10 jaar ouder geworden. Onze lieve Joep mochten we na twee spannende nachten, op zijn elfde verjaardag notabene, gelukkig weer ophalen. Er volgde een spannende tijd, maar inmiddels lijkt hij, met behulp van veel medicatie, knuffels en geduld, weer langzaamaan de oude te worden.
Tegelijkertijd bleek de zomer een pauze te hebben ingelast en moesten we ons langzaamaan gaan klaarmaken om ons fijne blauwe bessenhuisje te verlaten.
Een (alweer!) flink virusje rijker reden we Zweden weer binnen. Ons tijdelijk onderkomen is aan een opknapbeurt toe en moest nog een flinke schoonmaakbeurt ondergaan, maar heeft een prachtig uitzicht.
Na een jaar zonder onweer raakte Joep opeens meerdere keren in één week in paniek. Het weer was onrustig en nat. Ook de huizenmarkt ligt weer een beetje op z’n gat. Het hoogseizoen is begonnen dus gaat alles hier nog een tempo’tje lager. Het lijkt het Nederlands elftal wel.
Deze week beseften we dat het een jaar geleden is dat we ‘dakloos’ werden. Het voelt al veel langer. Het is een hele reis geworden met alle ups en downs die daar bij horen.
Inmiddels hebben we weer wat zomerse dagen achter de rug. We wandelen, zwemmen, ontdekken de natuur en leven weer iets meer buiten.
Zo af en toe komt er een mooi huisje voorbij, wie weet wat deze zomer ons nog gaat brengen!
Eén reactie
Prachtige foto’s weer maar wat een gedoe met Joep. Kan me voorstellen dat dat er even behoorlijk inhakt!!! Gelukkig begint hij weer op te knappen. Hoop dat jullie snel een mooi huis gaan vinden!!
Lieve groetjes vanuit Bretagne 😃😎