Na onze eerste witte kerst vloog ik, zoals Wibo al eerder heeft verteld, voor een paar dagen naar Nederland.
De Nederlandse drukte overviel mij enorm. Ik ging dan ook wel van vrijwel 0 naar 100 procent prikkels, Schiphol was ongelooflijk druk. Wat ook opviel, waren alle geuren. Van vuurwerk tot fabrieken tot de sloot(!), het kwam allemaal flink m’n neus binnen. Na twee dagen rook ik het overigens niet meer.
Ook Wibo moest even wennen. Alleen (nou, met Joep natuurlijk) in het bos, het idee van niet zomaar even ergens heen kunnen, het overviel hem toch een beetje.
Gelukkig kreeg hij snel gezelschap van behoorlijk wat Duitsers die allemaal neerstreken in hun vakantiehuisjes en voor het nodige kabaal zorgden.
Vlak voor oudjaar kwam ik weer terug en ook dit was even wennen. Weer terug in een winterse wereld, de rust op de weg en de stilte in het bos; dat was allemaal heerlijk. Toch voelde het ook weer een beetje gek; niet overal snel naartoe kunnen als je dat wilt. Niet meer m’n familie om me heen hebben. Niet meer even om de hoek een goede cappuccino kunnen halen.
We beseften nog maar eens hoe zeer we hier op elkaar zijn aangewezen.
We gingen terug in onze bubbel en al snel gingen we weer volledig op in de Zweedse rust en natuur. En dat is toch behoorlijk genieten en doet ons erg goed.
Het nieuwe jaar ging koud van start. Waar we afgelopen zomer kennismaakten met Hans, kwam nu Henk om de hoek kijken. In Nederland zorgde hij voor veel storm en regen, hier kregen we redelijk wat sneeuw en wind te verduren. Zweden haalde geregeld het Nederlandse nieuws door koude-records en ingesneeuwde auto’s op de (zuidelijkere) snelweg. Het werd ijskoud (ook overdag dubbele cijfers onder nul) en we sloegen maar weer eens flink in.
De zon liet zich van haar beste kant zien en dat maakte de kou een stuk aangenamer. We liepen in een prachtige, glitterende wereld. Het is bizar mooi en lijkt wel nep allemaal! We weten nu dus waar de nepkerstbomen met glitters in het tuincentrum op gebaseerd zijn. De sneeuwvlokjes hebben een echte sneeuwvlokjes vorm (een soort sterretjes) en we waren blij met onze thermo kleding, kruik en extra deken. De nachten waren kraakhelder, met prachtige sterrenhemels tot gevolg. Je begrijpt dat we hoopten op een vleugje noorderlicht, maar helaas.
We togen naar de kust, waar alles bedekt was met een flinke laag ijs. De zee was (deels) bevroren en de ijspegels waren gigantisch. Het was bijzonder mooi, helemaal niet koud meer (rond het vriespunt) en het was fijn om weer even op pad te zijn en ons in een totaal andere omgeving te bevinden. Het ‘verliefd op Zweden gevoel’ kwam weer extra omhoog en wie wil er nou geen vlinders voelen.
We werden getrakteerd op een nieuw, dik pak sneeuw en opnieuw koude temperaturen. Geen temperaturen voor teken, maar met het voorjaar in onze bol, was het wel tijd voor onze derde vaccinactie voor deze nare beestjes. De eerste twee hadden we in Nederland gehad en we hadden het idee dat we de derde wel hier zouden kunnen krijgen. Toen we hier in de apotek (ha) navraag deden, kon dit direct gebeuren. Achterin hing een gordijntje, daarachter verschool zich een verpleegster in een geïmproviseerde behandelruimte. Het was hele kleine ruimte, maar tussen een rekje naalden en pleisters kon ze met haar laptop balancerend op het randje van de balie toch de administratie regelen.
Het was dan wel een krappe bedoeling, maar van onnodige consultkosten (en weken van tevoren een afspraak inplannen) zoals bij de GGD was geen sprake.
Waar we eerder schreven dat Joep is veranderd in een waar nachtdier, lijkt hij nu getransformeerd te zijn tot (weer)wolf. Hij heeft grote harige klauwen gekregen. Zijn nagels slijten hier niet (want geen asfalt of stoeptegels maar bospaadjes en sneeuw) en de haargroei tussen zijn poten neemt angstwekkende vormen aan. Hij was al harig, maar wordt steeds hariger.
Inmiddels dooit het en ligt er hier op de ‘wegen’ in het bos zo’n dikke laag ijs, dat we niet meer zonder spikes om onze laarzen naar buiten kunnen. Joep glijdt, ondanks zijn klauwen, als een soort bambi voor ons uit, het is maar goed dat hij 4 poten heeft.
In maart/april wordt verwacht dat de huizenmarkt weer uit het winter reces komt, dus vanaf dan zullen we onze zoektocht nog wat intensiever gaan vervolgen.
Tot die tijd proberen we naast alle dagelijkse bezigheden zoveel mogelijk te genieten. Gelukkig zijn we de winter hier nog lang niet zat. Ook maken we ons langzaamaan klaar om even naar Nederland te gaan.
Als we weer terug in Zweden zijn hopen we dat er wat goede opties op ons pad zullen komen. We zijn er inmiddels wel aan toe, een eigen huis op een fijne plek, waar we iets kunnen opbouwen.
