Oftewel âlentewinterâ, het vijfde seizoen hier in Zweden.
(Dat deze blog nogal achterloopt moge duidelijk zijn, we nemen jullie nog even mee naar de afgelopen maanden).
We beginnen overigens nog even âgewoon in de winterâ.
We kwamen er al snel achter dat ze hier een semla eten op vette dinsdag. Van die dag hadden wij nog nooit gehoord, maar het is de dag voordat het 40 dagen vasten begint. Of er ook daadwerkelijk gevast wordt is dan weer de vraag. De Zweden lijken iedere gebeurtenis aan te grijpen om veel te gaan eten en drinken, in dit geval gaat het om een apart soort baksel. Een semla ziet eruit als een soort grote slagroomsoes. Maar schijn bedriegt. Het is een bol van brood met laffe slagroom (zonder suiker). Traditioneel gezien eet je âm in een kom vol warme melk. Misschien hadden we de verkeerde te pakken, want de beloofde amandelspijs zat er ook niet in, maar het viel erg tegen. We kregen spontaan zin in Bossche bollen.
Het volgende dat ons opviel was dat er opeens allemaal feestartikelen in de winkels lagen. Overal glitterhoedjes en vlaggetjes, en dat in februari. Waarom was ons een raadsel. Maar al snel kwam het verlossende antwoord: Melodifestivalen ging van start!
Dat blijkt een hele happening als voorbereiding op het Eurovisiesongfestival, georganiseerd door de Zweedse nationale radio en tv. In een competitie van 6 weken, elke week live vanuit een andere stad, wordt de afgevaardigde voor het Eurovisiesongfestival gekozen. Een waar kijkcijfercanon. Bijna de helft van alle Zweden volgt dit alles nauwgezet op tv. Een uit de klauwen gelopen nationale voorronde dus.
De Zweden zitten deze periode elke zaterdagavond compleet uitgedost en met veel hapjes en drankjes voor de tv. Dat vasten zal dus wel meevallen.
Het was tijd om weer naar Nederland te gaan (we zijn immers nog niet geëmigreerd).
We beleefden alweer een drukke periode. Naast alle verplichtingen en de medische molen stond er ook genoeg leuks op het programma.
Naast het samenzijn met familie en vrienden genoten we wederom van het strand, kaas en andijvie stamppot, maar ook van het afscheid van Youp in een vol Carré.
Op de terugreis naar Zweden pakten we voor de verandering een nachtboot.
Dit beviel eigenlijk wel prima, op de zogenaamde âuitlaatzoneâ van Joep na, een soort kattenbak vol stront. Joep haalde er zijn neus voor op en besloot het voor een keer maar wat langer op te houden.
Weer terug bij ons blauwe bessenhuisje werden we verwelkomd door vrolijk kwetterende vogels. De lente hing in de lucht. De Zweden kwamen uit hun winterslaap en âburgemeesterâ Henri maakte zijn huis alvast paasklaar. Na het lichtcircus in december hingen zijn bomen nu vol paaseieren. Pasen kwam, ook de Duitsers kwamen en we konden van een heerlijk zonnetje genieten. Het leek wel lente.
Maar opeens was âie daar, het vijfde seizoen, de vĂ„rvinter. Pasen was nog niet voorbij of er viel een enorm pak sneeuw!
En zo kwakkelde het de hele maand april. Van zon naar kou naar sneeuw naar zon. Een dagje storm (onze eerste Zweedse storm, naam onbekend) zorgde voor stroomuitval. Dat betekende voor ons een middag geen water en geen verwarming, want alles gaat op elektriciteit.Â
Niet alleen het weer kwakkelde. Ook onze gedachten.
Wat we zoeken hebben we nog niet kunnen vinden. Hebben we dan zulke hoge eisen? Dat valt opzicht wel mee, het heeft eerder met het aanbod en ons budget te maken.
Daarnaast verwachtten we wel dat er bij dit hele avontuur ook twijfels zouden horen en die ervaren we dan ook zeker. Onze zoektocht is nog lang niet voorbij maar feit is dat het minder makkelijk gaat dan we vooraf hoopten. We oefenen ons geduld, leven zoveel mogelijk met de dag, en genieten volop van dit prachtige land.Â
Daarover gesproken, eindelijk spotten we een vleugje noorderlicht!
Ook gingen we wat meer op pad met de camper. Op een prachtige avond togen we naar een natuurgebied waar we honderden kraanvogels zagen dansen. Nu komen we wel vaker wat van deze vogels tegen, of we worden er wakker door geschreeuwd, maar het was bijzonder om ze zo met zân allen bij elkaar te zien.
Inmiddels is het al een tijdje mei, heeft er een ware natuurexplosie plaatsgevonden en lijkt de lente te zijn overgeslagen. Het is zomers weer en de (lente)winter lijkt opeens heel lang geleden.
We beleefden een zomers weekend in het altijd mooie Tiveden national park en bekeken toch maar weer wat andere gebieden, plaatsjes en huizen.
We maakten kennis met de Zweedse Telegraaf en kregen ieder half uur een push bericht over de songfestival perikelen. Ook kregen we push berichten over het noorderlicht. Wat een geweldige show zou moeten worden werd helaas een zwaarbewolkte hemel. Maar, de dag erna was de dag van de tweede kansen. We besloten een mooie open plek op te zoeken aan het VĂ€ttern meer. Een prachtige zonsondergang bood perspectief, maar het werd een kleine deceptie: geen noorderlicht en geen Europapa.Â
We bezichtigden een aantal huizen maar ons huis zat er nog niet tussen. Helaas merken we dat de mooie plekken flink overboden worden en dat met name veel Duitsers (en ook wel wat Nederlanders) de prijzen behoorlijk opdrijven.
Maar het mooie weer geeft energie, dus we zetten onze zoektocht deze zomer verder voort!
