Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. De laatste blog. Vorige zomer. De huizenjacht. Onze zomer was mooi en vrij rustig, maar niet in ons hoofd. Dat huis hè, dat kwam maar niet. We waren aan het wikken en wegen. We kunnen niet als nomaden blijven leven (iets met verzekeringen, gezondheid, onrust). Onze zoektocht staat momenteel helaas dan ook on hold.
Update: de wens blijft, de tijd was nog niet rijp.
Zweden roept, we hopen er snel weer naartoe te gaan. Maar het blijft voorlopig nog even bij vakantie. Via een huurhuisje in Schoorl zijn we namelijk bij een koopwoning in het Friese Ferwert terecht gekomen.
Geen blog meer? Tuurlijk wel. We hebben namelijk nogal wat avonturen beleefd!
Terug naar de zomer van 2024. Een sportzomer vanaf de bank, heerlijk. We ontdekten wat nieuwe natuurgebieden en bezichtigden een geweldig huis dat de nodige aandacht nodig had en waarvan je de weg ernaartoe zelf moest onderhouden. Toch ging dit huis voor het dubbele(!) weg, we leven in een rare wereld.
We kregen gezellig bezoek van Wouter en Nanine. Lekker eten, hiken, vuurtje maken, het leek wel vakantie.
Ons ontbijt haalden we inmiddels uit het bos, er groeiden volop blauwe bessen en frambozen. Op een avond in augustus werden we getrakteerd op een avond vol noorderlicht. Zo in het zuiden was het toch behoorlijk fel en goed met het blote oog te zien.
We genoten van mooi weer, zwommen, wandelden en dachten veel na. Het moment was gekomen om een keuze te maken. Het is óf snel emigreren, óf terug naar Nederland.
We hakten voorzichtig een eerste knoop door. Het feit dat we nog geen huis naar onze zin/binnen ons budget hebben kunnen vinden gaf daarin de doorslag. Zweden heeft voor ons meer voordelen, maar de voordelen in Nederland wegen momenteel iets zwaarder.
Toen de vliegende teken weer hun opwachting maakten en er 1 als een gek op mijn hoofd heen en weer bleef rennen en zich niet liet vangen, was het tijd om te gaan. De laatste twee nachten werden ruw verstoord door een hele groep arbeiders uit Slowakije. Het begon nog enigszins grappig toen er iemand bij ons huisje scharrelde en Wibo polshoogte nam. De beste man bleek de weg kwijt te zijn en toen Wibo hem te hulp schoot (om 12 uur ’s nachts) knuffelde hij hem van dankbaarheid.
Maar de hele groep vond het nodig na hun werkdag de nacht al zuipend, schreeuwend en zich misdragend als bezopen pubers door te komen. Het was echt tijd om te gaan.
We verlieten ons huisje met het plan nog te gaan reizen en wat vakantie te vieren. We spraken af de huizenmarkt in Zweden nog steeds in de gaten te houden, maar regelden ook een tijdelijk onderkomen in Nederland voor een aantal maanden.
We startten onze reis met een bezoek aan Mariska, Merijn en Perre die voor hun vakantie een heerlijk huis vlakbij het leuke plaatsje Nora hadden geboekt, waar ons campertje in de tuin kon staan. Er werd heerlijk voor ons gekookt en na een avond gezelligheid wilden we de volgende dag de reis richting het echte noorden gaan starten. Helaas dacht de camper daar anders over maar gelukkig had de plaatselijke garage de volgende dag wel tijd. We plakten er dus nog een gezellig avondje aan vast. Dat Joep door Perre continue voor ‘poes’ werd uitgemaakt, leek hem niet te deren.
Uiteindelijk vertrokken we helaas pas anderhalve week later naar het noorden. De camper en de garage gaven wat problemen. Wel konden we nog even een weekend op en neer naar het Siljan meer, waar het heerlijk (na)zomers was. Eenmaal terug in Nora vond Joep helaas zijn weg ook weer naar de plaatselijke dierenarts. Ze vreesden voor een chirurgische ingreep maar gelukkig was het niet nodig. Met een open wond (duimnagel eruit) en een manke hond vertrokken we uiteindelijk ècht.
We reden even flink door en zoefden langs de Botnische golf omhoog. We belandden op een prachtige plek in Zweeds Lapland. Roze luchten die weerspiegelden in de meren, ’s avonds een groene zweem tussen de bomen en overdag een zonnetje.
We verkasten naar Fins Lapland en daar werden we direct getrakteerd op wat Lapse kou en het grote verschil in cultuur tussen Zweden en Finland. De Finnen trekken er tijdens de herfst, die zij Ruska noemen, massaal op uit. Dat resulteerde in overvolle campings en parkeerplaatsen en een drukte die we vergeleken met het hoogseizoen in Schoorl, inclusief fietsers. We reden dus snel nog iets meer omhoog, huurden een huisje met knapperend haardvuur en Wibo moest even veel aan het werk. We deden in 2 dagen 3 keer een beroep op de Finse ANWB (die hadden we nog niet gehad), zagen veel vormen van het noorderlicht, kochten een lampenkap voor een hond die zijn verband eraf knaagde en reden met een nieuwe accu nog maar eens wat noordelijker. Onderweg zagen we steeds meer kleuren van de Finse Ruska, we snappen wel dat die Finnen eropuit gaan.
De kou werd al snel vrieskou en we reden door een spectaculair landschap de grens over naar Noors Lapland. De bergen en fjorden gaven weer een heel andere dimensie.
Omdat we ook de Noorse garages wel eens wilden testen belandden we bij de noordelijkste garage van Europa. De camper maakte al even een raar ‘klonkend’ geluid en op advies van de monteurs gingen we direct door naar de Noordkaap (een half uurtje rijden) voordat ze de volgende dag een blik konden werpen. Het was een prachtige route naar boven, al kronkelend en klonkelend, dat wel.
Het was behoorlijk winderig maar rustig en indrukwekkend! We genoten van het uitzicht en overnachtten samen met wat rendieren op het uitgestrekte parkeerterrein aan de kliffen.
De volgende dag was het ‘moeilijk moeilijk’ bij de garage en brachten we de nacht onrustig door, op het parkeerterrein vol bouwlampen achter de garage. Een nogal treurige bedoening. De volgende dag werd nog iets treuriger. De camper bleef achter bij de garage en wij liepen met onze ziel onder de arm maar een beetje te struinen. We stonden letterlijk op straat.
Het werktempo ligt hier laag, ‘vanmiddag’ werd ‘morgen, ‘morgen’ werd ‘overmorgen’.
Het werd een stressvolle bedoeling maar uiteindelijk konden we aan het einde van de dag een slaapplek regelen. Hotel ‘the view’ had wel prijzen naar het uitzicht maar de ‘hondenkamer’ was vrij.
Uiteindelijk zaten we 9 dagen vast op het eiland van de Noordkaap in het meest noordelijke stadje van het Europese vasteland, Honnigsvåg.
Het was een onzekere periode, maar we probeerden zoveel mogelijk te genieten. Joep sliep lekker bij, we konden een leenauto op de kop tikken en we verkenden het eiland grondig. Het is daar prachtig. Het ‘rainbow season’ (mooie naam voor al die regen) deed haar naam eer aan, het noorderlicht was indrukwekkend en Joep maakte vrienden met het hotelpersoneel.
We hoorden na een week eindelijk wat er aan de hand was: de net nieuw geplaatste schokdempers (waar we in Zweden een week zoet mee waren), waren niet ontlucht èn verkeerd om gemonteerd. Foutje, bedankt dus 🙁
Helaas duurde het nog wel even voordat ze tijd vonden om het gedeeltelijk te fixen. We besloten het er nog maar even van te nemen, boekten nog een nachtje bij en gingen eens even lekker uit eten. De befaamde King crab smaakte heerlijk.
Dat ene nachtje werden er twee, want door storm werden de wegen afgesloten. Met sneeuw op komst stoven we de dag erna weg en reden door tot in Finland.
In het Finse gedeelte van Lapland bleek het een stuk kouder. De watertank liep leeg (vriesbeveiliging) en er zat ijs aan de binnenkant van de ramen. Na een ijskoude nacht, waarbij Joep even bij ons kwam buurten met z’n koude snuit, warmden we op door een wandeling in de zon. Wel was het een teken om iets verder af te gaan zakken en via een camping waarbij je gebruik mocht maken van de wellness in het verderop gelegen hotel (we hebben het ervan genomen) sliepen we twee nachten lekker warm in een klein motelli. Er zou een grote zonnestorm met spectaculair noorderlicht tot gevolg onderweg zijn naar de aarde, dus we bleven nog even hangen. Bij het mooie Luosto National park, waar we afgelopen zomer ook waren, huurden we nog 2 nachten een appartement. We wandelden, bleven een halve nacht op voor aardig noorderlicht en kregen een laagje sneeuw. De laatste avond was het eindelijk zover. De lucht stond in de fik en het noorderlicht danste overal om ons heen, een hele mooie ervaring!
Dat Wibo de sleutel was verloren, het -7 werd, we ternauwernood de alarmservice konden bereiken voor een reservesleutel, we vervolgens na een uur in de kou toch op straat de sleutel vonden, deed hier heus geen afbreuk aan.
Er was sneeuw op komst en we kregen het koud dus op naar het zuiden.
Na een bezoekje aan de factory shop van Lovi in het Finse stadje Oulo, reden we door een regenachtig Noord-Zweden naar de hoge kust. Na wat wandelingen en nieuwe natuurgebieden reden we via Stockholm de bewoonde wereld binnen.
We sloten de reis af in ‘ons bos’. Dat voelde vertrouwd, dus we bleven een aantal nachtjes. Uiteindelijk kwamen we 20 oktober aan in ons nieuwe onderkomen in Schoorl.
We sluiten een enerverende periode af. Een periode waarbij we nog verliefder werden op het echte Zweden. Waar we rust en ruimte vonden. Waar we genoten van de overweldigende natuur die simpelweg overal gewoon ís.
Vi ses! Tot later!
Eén reactie
Prachtig omschreven verhaal, jullie hebben het toch maar gedaan, en wie weet wat de toekomst nog voor jullie in petto heeft.
Maar dit avontuur pakken ze jullie niet meer af!