Blåbär

We vervolgen de huizenjacht. Het blijkt maar weer dat het ene dorpje het andere niet is. Waar het ene dorp geweldig sfeervol en rustig is, blijkt het andere vol fabrieken te staan. Waar de een bestaat uit vakantiehuisjes, loopt er door de ander een wel heel drukke weg (waar wij uiteraard niet voor komen, in tegenstelling tot een Nederlander die tegen ons zei: achter loop ik zo het bos in, voor heb ik lekker een beetje leven voor de deur, heerlijk. Tenminste, dat dachten we dat hij zei, hij was slecht verstaanbaar zo aan de snelweg). We bekijken een oude school, die vrijwel alle bijbehorende grond in bezit blijkt te nemen en stuiten dan opeens op een heel leuk exemplaar. Helaas waren we niet de enigen die daar zo over dachten en liep het storm bij de bezichtiging. We hadden zeker een bod gedaan als Wibo boven wèl rechtop had kunnen staan, als er wèl een goed functionerende badkamer in zat, als de wind niet dwars door de ramen had geblazen en vooral als de vloeren niet zó scheef hadden gelopen dat je er bij iedere stap duizeliger van werd. Helaas was dit niet óns huis.