Oftwel Finland, Lapland.
Dat de Finnen hun land Suomi noemen zegt al wat over de onnavolgbare Finse taal. Ze plakken graag overal een i achter, dat staat wel grappig: hotelli, grilli, posti.
Pieni betekent klein, tunturi berg in Lapland, kiitos dankjewel en de woorden zijn vaak ongekend lang. We konden dus niemand verstaan😬. Gelukkig bleek Zweeds ook een officiële taal te zijn, waardoor we in ieder geval de verpakkingen in de supermarkt konden ontcijferen.
We reden langs de meest noordelijke ikea zomaar Finland binnen en zo kon het tweede deel van onze vakantie beginnen. We stuitten direct op een lastige bijkomstigheid: het (gemakkelijk) vinden van fijne campings. Maar daarover later meer.
We haalden een koffietje bij de meest noordelijke McDonald’s ter wereld en stapten nog even uit bij toeristisch Rovaniemi, oftewel de woonplaats van de kerstman op de poolcirkel. We reden over wegen waar we meer rendieren dan auto’s tegenkwamen naar het prachtige Oulanka National park aan de Russische grens. Daar liepen we o.a. de ‘kleine berenroute’ (pieni karhunkierros) zonder beren maar met hele mooie natuur. Het vakantiegevoel werd steeds sterker en we vonden een beetje rust. Ook vonden we een ‘camping’ bij het uitgestorven plaatselijke raft center, een prima plek, maar de geur van het sanitair bleef wel een paar uur in je kleding zitten.
Op een gegeven moment was het voor Wibo tijd om wat werk op te pakken en voor de camper om serieus tegen te gaan sputteren. Gelukkig was er een garage in de buurt en in ons beste Fins sommeerden we de (bejaard, uitgemergeld en Russisch uitziende) monteur om een kijkje onder de motorkap te nemen. Er bleek iets los te zitten dus het leek zo gefixed te zijn en we reden vrolijk verder richting Pyhätunturi. De plek waar we in de winter van 2020 een mooie vakantie beleefden, maar dan met temperaturen van 60 graden kouder. Bijzonder om deze plek in de zomer te zien, een totaal andere wereld en beleving, maar even prachtig.
De camping aldaar was ook bijzonder, het sanitair bevond zich in een soort groot spookhuis inclusief piepende deuren en spinnenwebben. Tel daar 2 fijne douches met lekkende leidingen en schimmelgeur bij op en je snapt dat we nog maar een nachtje bijboekten. Ook een fijne plek om opgesloten te raken zonder telefoon. Gelukkig kon ik in een achterkamertje naast een versleten stapelbed een raam vinden en openen en was de sprong naar beneden te doen. Het national park (Pyhä-Luosto) daarentegen was ook in de zomer ontzettend mooi! De ellenlange trappen waren niet voor Joep zijn voetjes weggelegd, dus hij liet zich dragen, een mooie work-out voor Wibo.
Onze vakantie duurde iets langer dan verwacht, dat zal niemand verbazen. We aten en zagen rendieren (die steeds stoïcijns in het midden van de weg blijven lopen met hun wiebelpoten), hoorden bijna alleen maar Fins en genoten van de uitgestrekte geweldige natuur.
We wilden eigenlijk nog doorrijden naar de Noordkaap of het 3-landenpunt, maar het weer en de helaas toch weer kuren vertonende camper (en iets met ontworming die we over het hoofd hadden gezien) zorgde ervoor dat we die plannen voor later zouden bewaren. Het was nog een behoorlijke rit naar Småland (zo’n 1800 km afzakken) en we wilden toch graag in september beginnen met de huizenjacht. Bovendien willen we hier eigenlijk een keer in september zijn, voor de herfstkleuren en het dan fantastische noorderlicht. Hopelijk volgend jaar, maar dan iets beter voorbereid!
We besloten nog wel een paar dagen in Finland te blijven en reden naar het UKK National Park, waarbij we veel meer motorrijders dan rendieren tegenkwamen. Bij aankomst in het dorp was het een drukte van jewelste en bleek daar op dat moment het grootste motor evenement van Noord-Finland plaats te vinden. Maar iets buiten het dorp vonden we een prima overnachtingsplek op de parkeerplaats van de skipiste aan de rand van het national park, waar de rendieren tot twee meter voor Joep zijn neus kwamen.
De nacht was behoorlijk fris voor augustus (zo’n 6 graden) maar de ochtend gingen we lekker ‘uit ontbijten’ in de zon. Via Inari en een beroerde gravelweg vol gaten waarbij we dachten dat de camper ter plekke uit elkaar zou vallen maakten we nog een stop in Pallas-Ylläs National park, deden we een Finse fika met (‘zeldzame’) cloudberry taart en was het tijd om terug naar Zweden te gaan. Terug naar huis!
En dat deed ons goed, want een maand in de bus, de regen en de weerswisselingen hadden wel wat weerslag op het lijf. In Zweden bleek direct de kou uit te lucht te zijn en genoten we nog even twee dagen aan de inmiddels bekende strandcamping in het zonnetje. We kregen direct een melding van het eerste noorderlicht in Finland maar ook wij hadden 25 procent kans, maar helaas. Ook dat bewaren we dan maar voor later.
Net als een nieuwe blog, over garages, garages, garages, een week in een huisje en de start van de huizenjacht.
Nähdään myöhemmin! Oftewel: tot later!
