Så spänande!

‘Verhuizen staat in de top 3 van meest stressvolle gebeurtenissen in ons leven’.
Dat ons hoofd af en toe overloopt bij onze emigratieplannen is dus niet zo gek!

Onze droom bestaat al een tijdje. We hebben Zweden al vaker doorkruist, regio’s bekeken en zelfs al wat huizen. Ook gingen we aan de slag met de Zweedse taal. Best serieus dus! Maar begin 2023 werd dat een stuk serieuzer.
Begin januari hakten we de knoop eigenlijk al door. Laten we na een vervelende periode het heft in eigen hand nemen en nu die eerste, spannende stap gaan zetten. De eerste stap is meteen een hele grote: het verkopen van ons huis. Een moeilijke stap, want eigenlijk we zijn hartstikke blij met ons huisje. Maar we zetten door en half februari zat de eerste makelaar bij ons aan de fika* voor een oriënterend gesprek. Het advies was om ons huis zo snel mogelijk te verkopen, want de markt zou alleen maar verder inzakken. Vanaf dat moment is het balletje (flink hard) gaan rollen.
Huis opruimen, schoonmaken, een likje verf hier en daar, de fotograaf even iets later plannen, want we hadden meer troep dan we dachten. Maar een paar weken en 16 bezichtigingen later tekenden we het voorlopig koopcontract. Overdrachtsdatum: over drie maanden. Het werd steeds echter.

*Fika: een typisch Zweeds gebruik: een koffiepauze (het liefst met iets lekker zoets zoals een kanelbullar), maar dan net even anders. De fika is zo’n belangrijk onderdeel van de Zweedse cultuur dat sommige bedrijven in hun contracten toevoegen dat werknemers recht hebben op fika-pauzes. Echt even je werk of dagelijkste bezigheden onderbreken, een verplicht rustmomentje!

Wij fika-en al jaren inmiddels☺️

Naast alles wat er bij de verkoop van een huis komt kijken, waren er natuurlijk nog 1001 dingen waar me mee aan de slag moesten. Belastingsystemen doorspitten, verzekeringen uitzoeken en nog veel meer van dat soort inspirerende zaken. De emigratiebeurs die we bezochten was een regelrechte hel, glaszetters kwamen niet opdagen, offerteaanvragen werden niet beantwoord, maar we lieten ons niet uit het veld slaan.
En hoe gaan we dit eigenlijk aanpakken? Kunnen we al op huizenjacht? Gaan we eerst iets huren? We kozen er uiteindelijk voor om niet direct ècht te emigreren. We gaan eerst op reis en leven vanuit ons campertje. Uiteraard gaan we ons goed oriënteren en op zoek naar een huis, maar we leven met de dag en zetten er niet te veel druk achter. Maken we het onszelf daardoor moeilijker? Wellicht. Het is misschien niet de makkelijkste route, maar voor ons voelt dit goed. Medische trajecten die nog in NL lopen, werk kunnen voortzetten door nog af en toe in NL te zijn, rustig wennen aan het feit dat we ons binnen afzienbare tijd toch echt willen gaan uitschrijven uit ons geboorteland.
We kijken enorm uit naar het leven vanuit een campertje en de rust, ruimte en natuur in prachtig Scandinavië.

Maar ik dwaal af, want we zijn er natuurlijk nog lang niet. Er is nog zoveel te doen en het wordt zo spannend allemaal!
We kochten een ander campertje met nèt iets meer ruimte en een fijne werkplek. Er moest nog wel veel aan gebeuren, maar nadat Wibo het busje aan de andere kant van Nederland ophaalde (waarbij de NS zich van haar beste kant liet zien met slechts 1,5 uur vertraging) kon het opknappen daarvan beginnen. En de verkoop van onze geliefde T3 natuurlijk, wat al de nodige tranen heeft veroorzaakt.
We kregen helaas de vraag tot uitstel van de ontbindende voorwaarden, omdat de kopers hun financiering nog niet rond hadden. Dat zorgde voor wat extra stress en onzekerheid. Maar zes weken voor de overdrachtsdatum was daar groen licht; we konden nu knopen doorhakken.

Op de valreep hebben we nog een verhuisbedrijf met opslag in kunnen schakelen, Marleen en Joep regelden hun medicatie voorraad, we haalden onze eerste fsme vaccinatie, we regelden opzeggingen, vroegen een briefadres aan etc. etc. (adem in, adem uit). Gelukkig hebben we veel hulp van een hele handige, energieke, maar toch bijna blinde (schoon) mama. Die haar contacten bij de gemeente inschakelt, kussens bekleedt, gordijnen naait en niet van ophouden weet.

Op dit moment zijn er nog 3 weken over. Weken die vooral in het teken staan van spullen verkopen, de camper afmaken, het nodige papierwerk en inpakken!
Het zal gek zijn ons eerste koophuisje te verlaten en de eerste weken zullen straks vast als vakantie voelen, maar dan zonder huis. We zijn benieuwd wat dat met ons doet maar kunnen niet wachten.
Så spännende!