Na onze iets langer dan verwachte ‘vakantie’ was het tijd om af te zakken naar Småland, de omgeving waar we een huis hopen te vinden. Kleine kanttekening is dat dit gebied helemaal niet zo små is; hoog tijd dus om de verschillende provincies binnen Småland nog beter te leren kennen.
Helaas duurde het afzakken langer dan verwacht en werd de zoektocht uitgesteld. De camper bleef namelijk kuren vertonen. Het gaspedaal bleek een ochtendhumeur te hebben en begon pas te werken na een aantal minuten ‘rijden’ (een beetje rollen over de camping of kleine weg). Helaas bleken alle garages voorlopig geen tijd te hebben, dus besloten we maar langzaam verder te rijden. We belandden in ons geliefde gebied Höga Kusten (‘de hoge kust’), shopten in onze geliefde Fjällräven outlet en wandelden door ons geliefde Skuleskogen National Park.
De camper stribbelde steeds meer tegen en de vermoeidheid vierde hoogtij dus we besloten om even een break te nemen en 2 nachten in een huisje door te brengen. Dat bleek een goede zet, heerlijk even een hangbank, een tafel met stoelen en een wasmachine voor onszelf. Dat de 2 nachten er uiteindelijk 7 werden was eigenlijk wel even goed voor ons, al had het een wat minder fijne oorzaak. Toen de camper ook diesel begonnen te lekken was de maat vol, dit kon zo niet langer. Via de eigenaar van het huisje, de aardige Tommy, die erg outgoing en assertief is voor Zweedse begrippen, werd alles uiteindelijk opgelost. Een bevriende garage eigenaar die in het weekend polshoogte kwam nemen kon het probleem niet vinden, maar Tommy bleek iedereen te kennen en regelde al snel een garage waar we na het weekend terecht konden. Helaas startte de camper toen helemaal niet meer en moest de anwb er aan te pas komen om er voor te zorgen dat de camper werd weggesleept.
Gelukkig was alles toen binnen een dag gefixed en bleek er een verstopping in de zgn. voorverwarmer te zitten. Een kleine operatie met een bypass zorgde ervoor dat we voorlopig wel klaar waren. Niets bleek minder waar, maar daarover later meer.
Tijd om nu echt naar het zuiden te gaan. Na een dag rijden in de regen, een invasie van aanvallende muggen op een camping en nog een klein regendagje rijden waren we in Småland.
De zoektocht kon nu echt beginnen en een zoektocht werd het. Balans vinden tussen huizen zoeken en bekijken, gebieden ontdekken, campings zoeken (want dat is in september al wat lastiger), Wibo zijn werk, het dagelijks leven in een campertje (dat toch echt een stuk extra tijd en energie kost) bleek best een uitdaging.
Ook vroeg de camper toch nog wat aandacht en het vinden van de juiste garage werd een uitdaging op zich. Via monteurs die hangend vanuit een bureaustoel riepen ‘dat er voorlopig geen tijd is’ en garages waar we 2 maanden later nog steeds niet door zijn teruggebeld vonden we na een bizarre zoektocht gelukkig een fijne garage. We laten het technische verhaal maar even achterwege, maar het komt erop neer dat er twee vrij kleine probleempjes waren.
Wat uiteindelijk wel meezat, was het weer. Waar september begon met regen en wind, waardoor we tijdens ons ontbijt tussen de wespen door (die we de hele zomer niet gezien hadden) ook werden bestookt door vallende eikels uit de bomen, brak al snel een serieuze nazomer aan. Die warmte dwong ons ook af en toe even stil te staan, een zeer frisse duik in zee of meer te nemen en af en toe een terrasje op te zoeken als de omgeving dat toeliet.
Terwijl we de regio doorkruisten leerden we het land nog beter kennen. Nou wisten we natuurlijk dat de natuur prachtig is, café’tjes buiten de steden en het hoogseizoen om lastig te vinden zijn en dat de Zweden gek zijn op langlaufen. Maar dat de Zweden ook dol zijn op frisbeegolf, pardon, disc golf, (met frisbees in alle kleuren en maten) was een geheel nieuwe ervaring.
We proefden dat er ook Zweedse biertjes bestaan die wel prima te drinken zijn en er wel degelijk terrasjes en foodtrucks bestaan in afgelegen dorpen. We (Wibo en Joep in het bijzonder) merkten nog maar eens dat er in die mooie natuur in het zuiden een stuk meer teken zijn, maar dat er ook een nog naarder monster bestaat; de zogenaamde hertenvlieg, een soort vliegende teek. Een nare plakvlieg (ja echt, een vlieg die op je blijft plakken) die zich hoort te voeden met het bloed van elanden, herten of rendieren, maar ons daar blijkbaar ook af en toe voor aanzag. Ook zagen we onze eerste serieuze slang, maar de elanden bleven zich verschuilen.
We ervaarden nog maar eens dat donker hier echt donker is maar dat je op sommige plekken in het bos een ware kettingreactie van lichtjes kunt starten. Aan het begin van een wandel- of langlaufroute druk je een knop in op een lantaarnpaal en zo verschijnt opeens de hele route.
Ook de verschillende gebieden leerden we beter kennen. We ontdekten verrassend leuke steden en gebieden, maar schreven ook regio’s af.
We bekeken veel huizen. Vooralsnog was het steeds ‘net niet’. Te groot, te klein, te duur, te druk, te afgelegen, te oud, te veel vocht en schimmel, geen wateraansluiting, tegenover een afvalstation of fabriek, aan het spoor, te veel te renoveren en ga zo maar door. Een flinke zoektocht die we i.v.m. een eerder dan gewenst tripje naar NL in de tweede helft van oktober gaan voortzetten.
Maar dan wel vanuit een huisje! Via de eigenaar van een camping waar we steeds weer belanden, met name vanwege de ligging midden in het ‘Astrid Lindgren gebied’, kunnen we een vakantiehuisje huren middenin het bos.
September was een intense maand waarin we letterlijk en figuurlijk alle kanten opgingen, maar waar we wel een stuk wijzer van zijn geworden.
Na een pittige drie weken Nederland hebben we nóg meer zin om ons avontuur te vervolgen en ons onder te dompelen in de donkere bossen diep in Småland!
Eén reactie
Zo, wat een avonturen weer. Het is in Zweden qua garages net zoals in Nederland of misschien wel erger? Hier duurt het tegenwoordig ook wel even, voordat je aan de beurt bent. Ik ben heel benieuwd waar jullie uit gaan komen in Zweden. Heerlijk dat jullie nu even wat huren. Geniet lekker daar! Wij duimen voor een mooi huis